In dit artikel leggen we uit welke richtlijnen wij gebruiken om een Wi-Fi-netwerk te ontwerpen én na te meten. Vervolgens leggen we alle verschillende richtlijnen uit. Benieuwd hoe wij onze Wi-Fi-metingen uitvoeren? Dat lees je hier!
De Begrippenlijst
De volgende termen zie je terug in de Ekahau Best Practices. Voor alle meetwaardes geldt: voldoet de waarde niet aan de norm, dan faalt je netwerk.
Primaire Signaalsterkte
Dit is de basis van Wi-Fi. Het geeft aan hoe sterk het signaal van een Wi-Fi-zender binnenkomt bij de gebruiker. Hoe dichter de meetwaarde bij de 0 komt, hoe sterker het signaal. -67 dBm is norm; dit is de ondergrens die nodig is om stabiel te kunnen videobellen en Voice-over-Wi-Fi te gebruiken zonder haperingen. Is de signaalsterkte lager? Dan zul je zien dat de verbinding hapert, volledig verbreekt of overschakelt op traag mobiel internet. Ook kun je te maken krijgen met een ‘sticky client’: je apparaat blijft ‘plakken’ aan een zender die te ver weg hangt omdat het geen goed alternatief ziet, waardoor de snelheid dramatisch zakt.
Secundaire Signaalsterkte
Dit is de signaalsterkte van een andere Wi-Fi-zender in het netwerk die voor jouw apparaat als één na hoogste signaal binnenkomt. Hiervoor geldt dezelfde norm: -67 dBm. Als dit lager is heb je simpelweg niet genoeg signaalsterkte voor een goede verbinding.
Deze norm is essentieel voor redundantie: het zorgt ervoor dat als een Wi-Fi-zender uitvalt, herstart of uit moet (bijv. door radar/DFS), je signaal niet volledig wegvalt. Je apparaat schakelt dan naadloos over op een volwaardig reserve-signaal. Voldoet deze waarde niet? Dan hebben je apparaten geen goede verbinding bij uitval. Dit zorgt ook voor roaming problemen als er een Wi-Fi-zender uitvalt. Roaming is het proces waarbij jouw apparaat ongemerkt overstapt van de ene Wi-Fi-zender naar de andere terwijl je door het pand loopt.
Voor een soepele overgang (ook wel ‘make-before-break’ genoemd) moet de Wi-Fi-zender luid en duidelijk hoorbaar zijn (-67 dBm) voordat je apparaat de verbinding met de huidige zender verbreekt. Is de secundaire signaalsterkte niet voldoende? Dan ontstaan er gaten in je dekking. Hierdoor wordt je verbinding onderbroken tijdens het lopen of bij uitval, omdat er geen goed reserve-signaal klaarstaat om het direct over te nemen.
Signaal-Ruisverhouding
Het verschil tussen het signaal en de ruis; de belangrijkste indicator voor de verbindingskwaliteit. Je kunt dit vergelijken met een gesprek in een druk café: het signaal is je stem, de ruis is het geroezemoes op de achtergrond. De norm hiervoor is 25 dB, dat betekent dat er tussen de signaalsterkte en de ruis minimaal 25 dB signaalverschil moet zijn.
Waarom 25 dB? Deze marge is technisch noodzakelijk zodat je apparaat de data-pakketjes met hoge snelheid kan onderscheiden van de achtergrondruis. Om elkaar te verstaan, moet je stem namelijk flink boven het geroezemoes uitkomen. Is je SNR lager? Dan merk je dat de verbinding instabiel wordt of dat Teams-calls haperen, omdat je apparaat de data niet meer goed kan ‘verstaan’.
Datadoorvoersnelheid
De datadoorvoersnelheid (Mbps) kun je vergelijken met hoe snel iemand praat. Bij een hoge snelheid (bijv. 300 Mbps) praat je snel en duidelijk; bij een lage snelheid (6 Mbps) praat je heel traag, zoals de luiaard in de film Zootropolis.
In de basis mag er in een Wi-Fi-netwerk maar één persoon tegelijk praten. Hoewel moderne technieken (zoals MU-MIMO en MLO) het mogelijk maken om met meerdere apparaten en frequenties tegelijk te communiceren, blijft zendtijd beperkt. De industriestandaard voor de minimale snelheid is daarom 24 Mbps. Door deze grens te stellen, dwing je apparaten om met een minimale snelheid te praten om geen ‘files’ op het netwerk te veroorzaken.
Halen ze die snelheid niet? Dat komt vaak doordat een apparaat verbonden is met een Wi-Fi-zender die te ver weg hangt; de doorvoer wordt dan te laag. In dat geval moet het apparaat op zoek naar een andere zender die dichterbij hangt. Gebeurt dit niet, dan nemen deze langzame apparaten alle zendtijd in beslag. Hierdoor moeten ook de snelle apparaten wachten en wordt het hele netwerk traag.
Kanaal interferentie
Interferentie is de verstoring door andere Wi-Fi-netwerken of externe bronnen die de stabiliteit van de verbinding beïnvloeden. We maken hierbij onderscheid tussen interferentie van je eigen netwerk en interferentie van omliggende netwerken. De meetwaarden zijn erop gericht om interferentie van je eigen netwerk tegen te houden.
Er zijn twee soorten verstoringen waar we op meten: co-channel interferentie en inter-channel interferentie.
- Co-channel interferentie: Wi-Fi-zenders die op exact hetzelfde kanaal zitten en dus met elkaar de zendtijd moeten delen.
- Inter-channel interferentie: Wi-Fi-zenders op overlappende aangrenzende kanalen. Dit gebeurt vaak wanneer een zender een te hoge kanaalbreedte gebruikt, waardoor hij andere kanalen ‘raakt’.
Voor een stabiel netwerk (bij 5/6 GHz) wil je maximaal één (of zelfs nul) andere zenders horen op hetzelfde kanaal die sterker zijn dan -85 dBm. Alles wat zwakker is dan -85 dBm wordt door Ekahau namelijk niet gezien als interferentie, maar als achtergrondruis; daarvan mag je er in theorie wel honderd hebben zonder dat het de samenwerking verstoort.
Bij 2.4 GHz ligt de norm net iets anders, aangezien er zo weinig kanalen beschikbaar zijn. Daar mogen er twee andere Wi-Fi-zenders op hetzelfde kanaal zitten (mits er een signaalsterkte is van -85 dBm). Wordt dit limiet overschreden? Dan moet de Wi-Fi-zender steeds wachten totdat het iets kan verzenden, de bandbreedte van één kanaal wordt dan gedeeld door meerdere Wi-Fi-zenders, waardoor het netwerk traag wordt.
Round Trip Tijd (RTT)
Dit is de tijd die een datapakketje nodig heeft om van punt A naar B te reizen en een ontvangstbevestiging terug te krijgen. Vergelijk het met het roepen van ‘Marco’ en wachten op ‘Polo’. De norm ligt op maximaal 200 ms. Hoe hoger de RTT, hoe langzamer de pakketjes door de ‘tunnel’ van je verbinding gaan en hoe sneller filevorming ontstaat op het netwerk. Is deze tijd hoger? Dan komt de bevestiging te laat, denkt je apparaat dat de data verloren is en stuurt het alles opnieuw. Dan merk je dat als eindgebruiker direct; het duurt te lang voordat een knop reageert of een pagina laadt, wat erg frustrerend werkt. Daarnaast wordt videobellen haast onmogelijk, de vertraging is te groot voor een vloeiend gesprek.
Pakketverlies
Pakketverlies is het percentage data dat verloren gaat tijdens de verzending. Dit moet altijd op 0% zitten. Dit zul je vooral merken bij real-time applicaties zoals Teams. Bij een gesprek kan verloren data niet opnieuw verzonden worden. Stel dat 3% van de data in je videogesprek verloren gaat: je krijgt dan direct te maken met haperend beeld of een ‘robotstem’. Je mist namelijk dan letterlijk kleine stukjes van het gesprek.
Als je netwerk aan deze eisen voldoet, heb je een gezond en betrouwbaar netwerk!
